مقدمه: فلج عصب زوج 3 کرانیال یک طرفه همراه با گرفتاری عضله رکتوس فوقانی و افتادگی پلک دو طرف، از علایم تیپیک درگیری کمپلکس هسته زوج 3 می باشد. در این بیماران، سایر معاینات عصبی طبیعی است و اختلال منحصر به علایم چشمی می باشد. هدف از ارائه این مقاله مروری بر خونریزی های ناحیه مغز میانی و معرفی یک مورد نادر با درگیری کمپلکس هسته عصب زوج  3 می باشد. معرفی بیمار: بیمار مرد 59 ساله ای استکه با افتادگی ناگهانی پلک دو طرفه و عدم توانایی در باز کردن چشمها مراجعه کرده بود. سابقه پرفشاری بد کنترل شده را در گذشته داشته است. در معاینه عصبی، فلج زوج 3 چپ (محدودیت حرکت چشم به داخل، بالا پائین، میدریاز و پتوز) همراه با محدودیت حرکت چشم راست به بالا و افتادگی پلک طرف راست وجود داشت. سایر معاینات نورولوژیک طبیعی بود. سی تی اسکن مغز، خونریزی مغز میانی را در قسمت فوقانی و با تمایل به سمت چپ نشان داد.

زمینه و هدف: هدف از این مطالعه بررسی اثر کلونیدین خوراکی در کاهش میزان خونریزی حین عمل جراحی میکروسکوپی گوش میانی است.مواد و روش ها: این مطالعه به شکل کارآزمایی بالینی آینده نگر دوسوکور بر روی 51 بیمار کاندید جراحی میکروسکوپی گوش که در طبقه بندی 1 و ASA 2 قرار داشتند، انجام شد. سن بیماران انتخاب شده بین 15 تا 60 سال و شرط ورود به مطالعه نداشتن سابقه بیماری فشار خون، دیابت، بیماری قلبی - عروقی بود. همچنین بیماران تحت مطالعه نباید در زمان انجام مطالعه تحت درمان همزمان با ضد افسردگی های سه حلقه ای، داورهای ضد التهاب غیر استروئیدی، بتابلوکرها و داروهای مهارکننده آنزیم مونوآمینواکسیداز بوده باشند. در ضمن بیمارانی که بیماری شدید روانی داشتند نیز از مطالعه حذف می شدند.بیماران به شکل تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در یک گروه 90 دقیقه قبل از عمل جراحی 200 میکروگرم کلونیدین خوراکی و در گروه دیگر دارونما در شرایط دوسوکور تجویز گردید. سپس طی جراحی خونریزی بر اساس یک درجه بندی 4 امتیازی سنجیده و ثبت شد.فشار خون سیستمیک و تعداد ضربان قلب در طی جراحی ثبت شد. میزان خونریزی، نیازمندی حین عمل به داروی کاهش دهنده فشار خون، تغییرات قلبی - عروقی بعد از لوله گذاری و خونریزی بعد از عمل و نیاز به عمل مجدد نیز بین دو گروه مقایسه شد.یافته ها: در گروه گیرنده کلونیدین محیط عمل جراحی با خونریزی کمتری در مقایسه با گروه دارونما مواجه بود p<0.05) تست یو مان - ویتنی). این کاهش در میزان خونریزی در تمام مراحل عمل یعنی از برش پوستی اولیه، تهیه گرافت، بلندکردن فلپ تمپانو مئاتال تا خارج کردن پاتولوژی گوش میانی و کارگذاری گرافت واضح و مشخص بود. به علاوه در گروه گیرنده کلونیدین استفاده حین عمل از داروهای کاهش دهنده فشار خون به طور محسوس کمتر از گروه دیگر بود p<0.05) تست دقیق فیشر). تعداد ضربان و فشار خون در گروه کلونیدین کمتر از گروه دارونما بود ولی تفاوت آن از نظر آماری مشخص نبود. در ضمن بین دو گروه تفاوت آماری معنی داری از نظر نیاز به جراحی مجدد و خونریزی بعد از عمل وجود نداشت.نتیجه گیری: کلونیدین می تواند به عنوان پیش دارو در ایجاد محیط بدون خونریزی و بهبود دید محل عمل جراحی در طی جراحی میکروسکوپی گوش میانی مفید باشد.

مقدمه: هدف از این مطالعه بررسی اثر کلونیدین خوراکی در کاهش میزان خونریزی حین عمل جراحی میکروسکوپی گوش میانی است.روش کار: مطالعه به شکل کارآزمایی بالینی آینده نگر دو سوکور بر روی 51 بیمار کاندید جراحی میکروسکوپی گوش در دامنه سنی 15-60 سال با (II,I)ASA انجام شد. بیماران به شکل تصادفی به دو گروه تقسیم و یک گروه 90 دقیقه قبل از عمل جراحی 200 میکروگرم کلونیدین خوراکی و گروه دیگر دارونما در شرایط دوسوکور دریافت نمود. در طی جراحی خونریزی بر اساس یک درجه بندی 4 امتیازی سنجیده و ثبت شد. فشارخون سیستمیک و تعداد ضربان قلب در طی جراحی، میزان خونریزی، نیازمندی حین عمل به داروی کاهنده فشارخون، تغییرات قلبی عروقی بعد از لوله گذاری و خونریزی بعد از عمل و نیاز به عمل مجدد نیز بین دو گروه مقایسه شد.نتایج: در گروه گیرنده کلونیدین محیط عمل جراحی با خونریزی کمتری در مقایسه با گروه دارونما مواجه بود (P<0.05) و استفاده حین عمل از داروهای کاهنده فشارخون (P<0.05) تعداد ضربان و فشارخون در گروه گیرنده کلونیدین کمتر از گروه دارونما بوده ولی تفاوت آن از نظر آماری مشخص نبوده است. در ضمن بین دو گروه تفاوت آماری معنی داری از نظر نیاز به جراحی مجدد و خونریزی بعد از عمل وجود نداشته است.نتیجه گیری: کلونیدین می تواند به عنوان یک پیش دارو در ایجاد محیط بدون خونریزی و بهبود دید محل عمل جراحی در طی جراحی میکروسکوپی گوش میانی مفید باشد.

مقدمه: قبل از ورود سی تی اسکن به عرصه تصویر برداری مغز تشخیص خونریزی داخل بطنی بندرت داده می شد و اکثر موارد کشنده بود ولی امروزه خونریزی داخل بطنی با کمک سی تی اسکن به راحتی داده می شود. پیش آگهی این بیماران بد بوده و اکثرا با ضایعات دیگر همراه هستند و موارد خالص بندرت دیده می شود. این مطالعه با هدف بررسی خونریزی های داخل بطنی به دنبال ضربه های غیر نفوذی مغز انجام شده است.روش کار: این مطالعه توصیفی در سال 1382-83 در بیمارن با ضربه مغزی شدید که در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شهید کامیاب بستری بودند انجام شده است. 28 بیمار که خونریزی داخل بطنی تروماتیک با یا بدون ضایعات دیگر داشته اند مورد مطالعه قرار گرفتند. تشخیص قطعی خونریزی با سی تی اسکن که بلافاصله و یا حداکثر شش ساعت بعد از بستری داده شده است. مشخصات فردی، علایم بالینی، نتایج اسکن در پرسشنامه ای جمع آوری گردید. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی پردازش شده است.نتایج: بیشتر بیماران در محدوده سنی 21-30 سال بوده و در اکثر به علت حوادث موتوری مصدوم شده اند. از مجموع بیماران با خونریزی داخل بطنی 5 بیمار (%18) منحصرا تنها در بطن خونریزی داشته و بقیه همراه با آسیب های دیگر مثل خونریزی داخل پارانشیم هموراژی تحت عنکبوتیه کوفتگی مغزی و خونریزی زیر سخت شامه ای بوده اند. هیدروسفالی حاد پدیده نادری است که فقط در یک بیمار دیده شده است (%3.6). %82 بیماران در بدو ورود سطح هوشیاری پایین داشته که بر مبنای معیار گلاسکو کمتر از 8 بوده است. مرگ و میر بالا و معادل %61 بوده است. 4 بیمار درمان جراحی داشته که همگی فوت نموده اند و از 8 بیماری که زنده مانده اند هیچ کدام اقدام جراحی نداشته اند.نتیجه گیری: خونریزی داخل بطنی ضربه ای به صورت نادر در ضربه های غیر نفوذی شدید جمجمه دیده می شود و معمولا با آسیب های دیگر مغزی همراه است و پیش آگهی بدی برای این بیماران انتظار میرود. مرگ و میر بسته به ضایعات همراه متفاوت است و تاثیر جراحی بارز نمی باشد.  

هدف از انجام این تحقیق، معرفی روشی جدید برای جداسازی ساختارهای خاص مغز میانی مانند تالاموس و هسته قرمز از روی تصاویر تشدید مغناطیسی است. روش پیشنهادی مبتنی بر مدل کانتورهای دینامیک می باشد. این مدل حاوی یک کانتور یا یک چند ضلعی است که رئوس آن توسط اضلاع به وصل شده اند. فرآیند تغییر شکل کانتور از حرکت رئوس کانتور اولیه تحت تاثیر نیروهای داخلی و خارجی آغاز می شود. نیروهای داخلی از روی شکل هندسی کانتور و نیروهای خارجی از روی ویژگی های داده های تصویری مانند لبه های محاسبه می شوند. ساختارهای مغزی مانند تالاموس در MRI دارای تصویری با لبه های ناپیوسه و کنتراستی پایین هستند که محاسبه نیروهای خارجی را مشکل می سازند. روش پیشنهادی این مقاله مبتنی بر روش های خوشه یابی بدون سرپرستی فازی، فیلتر لبه یابی پریویت و عملگرهای شکلی معرفی شده است. به علاوه، در روش کانتور دینامیک متداول، کانتور اولیه توسط کاربر تعریف می شود که منجر به وابستگی نتایج جداسازی نهایی ساختار به کاربر می شود. در رفع این کاستی، یک روش جدید جهت ایجاد کانتور اولیه به صورت خودکار معرفی شده است. روش های پیشنهادی، پیاده سازی شده بر روی تصاویر واقعی از مغز انسان جهت جداسازی تالموس و هسته قرمز اعمال شده اند. جهت ارزیابی، نتایج جداسازی رادیولوژیست ها با روش پیشنهادی مقایسه شده است. درصد شباهت نتایج جداسازی تالاموس راست و چپ برابر 0.8 بوده که توانایی روش پیشنهادی در جداسازی ساختارهای مغزی مانند تالاموس را نشان می دهد. معیارهای ارزیابی نتایج جداسازی روی داده های با درصد نویز و شدت غیریکنواختی متفاوت جهت بررسی اثر این دو عامل روی روش پیشنهادی مورد مطالعه قرار گرفت. تغییر ناچیز نتایج معیارها، نشانگر پایداری روش نسبت به نویز و شدت غیریکنواختی است.

زمینه و هدف: چندین سیستم تعدیل درد در سیستم اعصاب مرکزی، پاسخ به تحریک دردزا را در شرایط مختلف از جمله استرس و هیجان تحت تاثیر قرار می دهند. تحریک هیپوتالاموس از راه رله اطلاعات به هسته های ساقه مغز از جمله بخش سری-شکمی میانی پیاز مغز سبب بی دردی می شود. بخش سری-شکمی میانی پیاز مغز به عنوان خروجی ساقه مغز از طریق نورون های شاخ پشتی نخاع درد را تعدیل می کند. این نقش بخش سری- شکمی میانی پیاز مغز در شرایط مختلف روحی و روانی به واسطه نوع متفاوت نورون ها و ارتباطات ویژه نورونی می باشد. این نورون ها می توانند سبب تسهیل و مهار درد شوند. ارتباط عملکردی بین فعال شدن دسته ویژه ای از نرون ها و افزایش درد، و بین فعال شدن گروه دیگر از نرون ها و کاهش درد مشاهده شده است. در این مقاله، نقش گروه های مختلف نرونی بخش سری- شکمی میانی پیاز مغز در تعدیل درد مرکزی بررسی می شود.نتیجه گیری: بخش سری-شکمی میانی پیاز مغز نقش مهم و اساسی در تعدیل درد دارد و مراکز بالاتر مغز از طریق تغییر فعالیت گروه های خاص نورونی این بخش سبب مهار و یا تسهیل درد در شرایط روحی و هیجانی مختلف می شود.

زمینه و هدف: لیپوم های اینتراکرانیال نئوپلاسم های خوش خیم بسیار نادری هستند که کم تر از 0.1% کل تومورهای اولیه مغز را تشکیل می دهند. این ضایعات عموما در خط وسط ایجاد می شوند و معمولا به طور اتفاقی در اتوپسی یا سی تی اسکن کشف می شوند. انسیدانس لیپوم اینتراکرانیال در اتوپسی ها حدود 0.08-0.46% است. این ضایعات خوش خیم رشد کندی دارند و معمولا بی علامت بوده و به ندرت به جراحی نیاز دارند.معرفی بیمار: در این مقاله بیماری 20 ساله را گزارش می کنیم که با شکایت سردرد، از حدود دو سال پیش مراجعه کرده است و در سی تی اسکن لیپوم سیسترن کوادری ژمینال بدون هیچ اثر فشاری روی عناصر عصبی یا افزایش فشار اینتراکرانیال مشاهده شد. سردردهای بیمار با اقدامات علامتی بهبود یافت. در اینجا به شرح یافته های سی تی اسکن و ام آرآی و مروری بر متون می پردازیم.نتیجه گیری: با توجه به تجربه اخیر و یافته های موجود، به نظر می رسد انجام جراحی های وسیع در این ضایعات موردی نداشته و علایم بیماران با اقدامات کنسرواتیو و انجام شانت مایع مغزی- نخاعی در موارد هیدروسفالی قابل کنترل است.

مقدمه: بررسی شیوع جنسی، توزیع سنی و یافته های آنژیوگرافیک خونریزی ساب آراکنوئید (SAH) با توجه به مرگ و میر بالای آن در برنامه ریزی جهت کاهش مرگ و میر بیماران (mortality rate) موثر خواهد بود. این مقاله به بررسی این نکات می پردازد. مواد و روش ها: طی یک بررسی توصیفی در 580 بیمار ایرانی، اطلاعات مورد نظر بیمارانی که تشخیص SAH در آنها با سی تی اسکن و / یا LP به اثبات رسیده بود، از روی پرونده ها استخراج شد. در همه بیماران، آنژیوگرافی ساب ترکشن چهار رگ مغزی به روش استاندارد و مشتمل برنماهای روبرو، مایل و نمیرخ انجام شد. در مورد شریانهای ورتبروبازیلر نماهای روبرو و نیمرخ گرفته شد.یافته ها: از میان 580 بیمار، 60% آنها مرد و بقیه زن بودند. 60% بیماران بین 60-30 سال سن داشتند. 136 بیمار (23.4%) دچار آنوریسم مغزی، 82 مورد مبتلا به AVM  (14.1%)، 325 مورد آنژیوگرافی نرمال (56%) و 37 مورد مبتلا به ضایعات دیگر بودند (6.3%). در بیماران آنوریسمی، میانگین سنی بیماران 46 سال بود و 41% آنها زن بودند. در کل بیماران 149 آنوریسم مشاهده شد، یعنی 13 نفر (9.5%) از بیماران آنوریسمی مبتلا به دو آنوریسم بودند. 16 مورد (10.7%) از آنوریسمها در سیرکولاسیون خلقی و 133 مورد (89.3%) در سیرکولاسیون قدامی قرار داشت. 50 مورد (33.6%) آنوریسمها در ACA (42 مورد در (A.Com.A، 46 مورد (31%) در ICA (14 مورد در محل دو شاخه شدن و 25 مورد در P.Comm.A)، 37 مورد (24.8%) در MCA (30 مورد در محل دو شاخه شدن). 10 مورد (6.7%) در شریان بازیلر و 4 مورد (2.6%) در شریان ورتبرال و 2 مورد (1.3%) در PCA مشاهده شد.نتیجه گیری و توصیه ها: درصد ابتلای مردان نسبت به اغلب مطالعات بالاتر بود. که می تواند بدلیل مواجهه بیشتر مردان با برخی از ریسک فاکتورهای بیماری از قبیل دخانیات و یا دلایل نژادی باشد. میانگین سنی بیماران نسبت به بسیاری از مطالعات کمتر بود. میزان کمتر آنوریسمهای P.Comm.A موضوع بسیار جالبی است که میتواند در فهم بهتر پاتوفیزیولوژی بیماری به ما کمک کند و در ضمن در تشخیص و درمان بیماران اهمیت دارد. نسبت بالای موارد منفی در آنژیوگرافی می تواند بدلیل انجام آنژیوگرافی در زمان مناسب (یعنی حین وازواسپاسم)، استفاده از مواد حاجب هیپراسمولار یا عدم انجام کامل نماهای تکمیلی بوده باشد.

مقدمه: در میان سکته های مغزی، خونریزی های مغزی از نظر شیوع پس از سکته های ایسکمیک قرار می گیرند ولی مرگ و میر بیشتری نسبت به آنها در مرحله حاد بیماری دارند. هدف این مطالعه بررسی موارد مرگ و علل موثر بر آن در بیماران مبتلا به خونریزی اولیه مغز بود.روش کار: این مطالعه، یک مطالعه مقطعی است که در طی 3 سال بر روی 121 بیمار با خونریزی اولیه مغز (ICH) انجام شده است.نتایج: در این بررسی %65 بیماران در سنین 60 تا 80 سال بودند و %68.3 آنها، سابقه فشار خون داشتند، شایعترین محل های خونریزی هسته های قاعده ای و نیمکره های مغزی بودند. میزان مرگ و میر بیمارستانی %47.1 بود و بیشترین موارد در 2 روز اول بستری اتفاق افتاده بود. همچنین از 28 بیماری که در آنها عمل جراحی انجام شده بود، 22 نفر (%78) فوت نمودند و در گروهی که فقط درمان طبی گرفتند، %38.1 موارد فوت شدند. بیشتر موارد جراحی در بیماران بدحال انجام شده بود. همچنین شرایط جراحی از قبیل فرد جراح در همه یکسان نبود.نتیجه گیری: بیشترین موارد مرگ و میر در دو هفته اول و بخصوص در 2 روز اول اتفاق افتاد و عواملی که در آنالیز تک متغیره به عنوان عامل موثر بر پیش آگهی شناخته شدند، شامل سطح هوشیاری، حجم هماتوم، وجود خونریزی داخل بطنی، هیدروسفالی، و شیفت عناصر خط وسط بودند. در این مطالعه، سن، جنس، سابقه فشار خون، متوسط فشار خون حین بستری، دیابت، مصرف سیگار به عنوان عوامل پیش آگهی کننده مرگ و میر شناخته نشدند. در ارتباط با نقش جراحی در خونریزی های اولیه مغزی مطالعات اختصاصی با شرایط مشابه در بیماران کمک کننده خواهند بود.